بازگشت شیرین به خانه، در فرودگاه مونیخ به کابوسی وحشتناک مبدل شد.

مسافران آن هواپیما همگی خوشحال بودند، چرا که با یک پیروزی ارزشمند مقابل رد استار برای دومین سال پیاپی به نیمه نهایی باشگاه های اروپا صعود کرده بودند. ساعت حدود یک بود که هواپیما به منظور سوخت گیری در فرودگاه مونیخ توقف کرد و مسافران برای تجدید قوا به سالن فرودگاه رفتند. آب و هوای مونیخ اصلا برای یک پرواز مناسب ایده آل نبود. برف، باند فرودگاه را به طور کامل پوشانده بود و باد شدیدی می وزید.
سوخت گیری انجام شد. اعضای منچستریونایتد به همراه خبرنگاران و دیگر مسافران پس از یک ساعت به هواپیما بازگشتند. مجوز تیک آف از سوی برج مراقبت صادر شده و کاپیتان رایمنت هواپیما را آماده کرد. با این حال هواپیما بعد از تنها 40 ثانیه به جای قبلی اش بازگشت. تیک آف انجام نشد. دلیل این ناکامی نقص فنی بود.
کوشش دوم هم ناموفق بود. هواپیما نمی توانست قدرت لازم برای بلند شدن از زمین را به دست بیاورد. مسافران با ناراحتی به سالن استراحت بازگشتند. آلف کلارک خبرنگارManchester Evening Chronicle به دفتر روزنامه در منچسترتلفن کرد تا تاخیر پرواز را گزارش دهد. دانکن ادواردز نیز به خانم دورمن، صاحب خانه خود تلگرافی فرستاد و شرایط را به او گفت. 25 دقیقه بعد مسافران به هواپیما بازگشتند. آن ها امیدوار بودند که دفعه بعد پاهای خود را روی زمین فرودگاه منچستر حس کنند. دانکن ادواردز که همواره آدم بد سفری بود، در این شرایط هم حال و روز خوبی نداشت. البته وضعیت دیگر همسفران دانکن هم بی شباهت به او نبود. ساعت 14:56 برج مراقبت بار دیگر مجوز تیک آف را صادر کرد، کمربندها بسته شد و همه در جای خود قرار گرفتند. خلبان و کمک هایش آخرین بررسی ها را انجام داده و در ساعت 15:03 هواپیما شروع به حرکت کرد.
خبرنگاران در انتهای هواپیما، جای همیشگی خود قرار گرفته بودند. در جلوی آنها تامی تیلر، دانکن ادواردز، دیوید پگ و مارک جونز در سمت چپ و در کنار گذرگاه جف بنت و ادی کولمن نشسته بودند. مت بازبی، برت ولی، والتر کریکمر و تام کوری در گوشه ها قرار گرفته و در جلوی آنها آلبرت اسکانلون، بیل فولکس و کن مورگانس بودند. در آنطرف گذرگاه افرادی مانند لیام ولن، جکی بلنچفلاور، راجر برن، ری وود و دنیس ویولت نشسته بودند و قسمت جلویی هواپیما نیز به هری گرگ، جانی بری، بابی چارلتون سه نفر از خبرنگاران و تعداد دیگری از مسافران تعلق داشت.
سرعت هواپیما لحظه به لحظه بیشتر می شد. اما در یک لحظه کادر پرواز متوجه شد که تیک آف کردن غیرممکن شده است. بدتر ازآن اینکه هواپیما داشت به سمت دیواره کنار باند که درپشت آن یک خانه و یک درخت قرار داشت حرکت می کرد. مسافران احساس خطر می کردند. دیواره باند از پنجره ها به خوبی قابل رویت بود. صداهای وحشتاکی بگوش می رسید. به نظر می رسید چند تکه آهن در حال خرد شدن هستند. ناگهان همه در تاریکی فرو رفتند. هواپیما قابل کنترل نبود. یک فاجعه در حال رویدادن بود. هواپیما پس از برخورد به دیوار به سوی خانه حرکت کرده و اسطکاک بال آن با دیوار خانه باعث شد تا بخشی از هواپیما آتش بگیرد. بال دیگر به همراه بخشی از دنباله هواپیما کاملا متلاشی شد. در بحبوحه این منظره وحشتناک سمت راست هواپیما به یک اطاقک کوچک در ساختمان که مقداری بنزین در آن قرار داشت برخورد کرده و انفجاری شدید رخ داد.
--------------------
یکی از آتش نشان های فرودگاه که در مقابل پنجره دیدبانی خود نشسته بود، چند لحظه پس از حرکت هواپیما متوجه شد که ابری از دود در دوردست ها دیده می شود و بلافاصله آُِِژیر خطر را به صدا در آورد. ماموران سریعا از ایستگاه ها خارج شده و در عرض چند دقیقه به محل حادثه رسیدند و با یک خانه و بخشی از بال هواپیما که در حال سوختن بود مواجه شدند. خلبان و کمک هایش نیز در همان اطراف ایستاده بودند. یکی از آتش نشان ها دو بچه را در گهواره پیدا کرد و آنان را به جای امنی انتقال داد و در این اثنا چند جنازه نیز در میان برف ها و صدای "کمک کمک " نیز توجه او را به خودش جلب کرد.
--------------------
در انگلستان، اولین خبر مربوط به این هواپیما به صورت زیر نویس از شبکهBBC پخش شد. بخش رادیویی این شبکه نیز تاخیر پرواز این هواپیما را به صورت خبر فوری گزارش داده بود. علاوه بر این ها تلفن آلف کلارک نیز کاملا مشخص کرد که مشکلی برای هواپیما به وجود آمده است. کم کم تمام خبرگزاری ها وقوع حادثه را تایید کرده و اخبار رسیده از مونیخ را نمایش دادند.
اولین اخبار حاکی از آن بود که سه نفر کشته شده اند. با این حال در آن مرحله هنوز کسی عمق فاجعه را درک نکرده بود. خبرهای انتشار یافته در روزنامه های عصرگاهی به طرز عجیبی تغییر کرد. اکثر تیترها با این مضمون بود: " 28 کشته در فاجعه هوایی یونایتد " روزنامه فروش ها در خیابان بسیار پرکار شده بودند. کسانی که همیشه فقط یک نگاه مختصر به تیترها می کردند، حالا با تعجب و دقت تمام روزنامه را می خواندند.
شرح خبر:
"به نظر می رسد 28 نفر از بازیکنان و کادر باشگاه منچستریونایتد به همراه چند خبرنگار در جریان حادثه ای که امروز بعدازظهر برای هواپیمای آنها رخ داد کشته شده اند. تعداد نجات یافتگان این حادثه 16 نفر است که چهارتای آنها جز خدمه پرواز هستند."
--------------------
در باند فرودگاه همه چیز ویران شده بود. شرایط اضطراری به نظر می رسید. بیمارستانی که در نزدیکی فرودگاه قرار داشت، همه چیز را به سرعت آماده کرد. آمبولانس ها به همراه مجروحان سریعا رسیدند. در هر اتاق دو تخت قرار داده شد. زمان به سرعت در حال حرکت بود.
--------------------
هواداران یونایتد برای فهمیدن خبر واقعی و درک شرایط در اولدترافورد دور هم جمع شده بودند. آنها به خوبی می دانستند که اتفاق ناخوشایندی به وقوع پیوسته. تعدادی عکاس و خبرنگار هم در آنجا حضور داشته و با یکدیگر بر سر همین موضوع گفتگو می کردند.
روزنامه های صبح روز بعد، این خبر را با همان تیتر، منتها این باربا تمام جزئیات منتشر کردند. عمق فاجعه آشکار شد.
اسامی کشته شدگان:
بازیکنان: راجر برن، جف بنت، ادی کولمن، مارک جونز، دیوید پگ، تامی تیلر، بیلی ولن
اعضای رسمی باشگاه: تام کوری، برت ولی، والتر کریکمر
خبرنگاران: آرچی لدبروک ( دیلی میرر )، تام جکسون ( منچستر ایونینگ نیوز )، دان دیویس ( منچستر گاردین )، اریک تامپسون ( دیلی میل )، هنری راس ( دیلی اکسپرس )، جورج فالوز ( دیلی هرالد )، فرانک سویفت( News of the world )، آلف کلارک( Manchester Evening Chronicle )
علاوه بر این یک مهماندار، یک عضو کادر پرواز و یک هوادار یونایتد نیز کشته شدند.
-------------------
با اینکه دانکن ادواردز هم به طور معجزه آسایی نجات یافته بود، اما اوضاعش بسیار وخیم بود. به طوری که حتی در صورت نجات، احتمال اینکه باز هم بتواند فوتبال بازی کند بسیار کم بود. دانکن علاوه بر شکستگی دنده ها و پای راست، دچار مصدومیت های داخلی هم شده بود و به علت آن حادثه شرایط روحی مناسبی نیز نداشت.
نامزد او، لیچ مولی به همراه اقوام و خانوداه های دیگر بازیکنان نجات یافته به مونیخ آمدند. با این حال ملاقات با دانکن ممنوع بود. در اتاق کناری به همسر جکی بلنچفلاور نیز اجازه ملاقات از همسرش را ندادند. دانکن پس از مدتی به هوش آمد. با این حال برای ساکت کردن درد پایش مجبور بود تا دارو مصرف کند. او به نامزدش پیغامی بدین مضمون فرستاد: " مشکلی نیست. من خوب خواهم شد." سر مت باسبی نیز شرایطی بهتر از ادواردز نداشت و برای اینکه از وقایعی که اتفاق افتاده بود آگاه شود به اندازه کافی آماده نبود. به طوری که در صورت خبردار شدن از شرایط ممکن بود زندگی او نیز به خطر بیفتد.
جیمی مورفی، دستیار سر مت بازبی، بسیار خوش شانس بود که به دلیل قبول سرمربی گری موقت تیم ملی ولز در آن هواپیما حضور نداشت. او پس از اطلاع یافتن از حادثه، سریعا خودش را به مونیخ رسانده و به ملاقات سر مت و دیگر نجات یافته ها رفت. تلخ ترین لحظه زمانی بود که او با دانکن ادواردز ملاقات کرد. این دو با یک دیگر ارتباط نزدیکی داشتند. دانکن پس از اطلاع یافتن از حضور مورفی به آرامی چشم هایش را باز کرده و با خنده گفت:‌" بازی ما مقابل ولوز کی شروع می شود؟ من نباید آن مسابقه را از دست بدهم! " مورفی با تاثر فراوان گفت: " رفیق همه چیز روبرو خواهد شد." این تنها چیزی بود که می توانست بگوید.
--------------------
بازی یونایتد با ولوز به تعویق افتاد. در دیگر بازی ها، به احترام کشته شدگان حادثه مونیخ، یک دقیقه سکوت اعلام شد. حتی بازیکنان ولوز هم که برای انجام بازی به منچستر سفر کرده بودند، پس از اطلاع از جریان به مولیناکس، ورزشگاه اختصاصی شان برگشته و در آنجا با تشکیل دادن یک صف در میانه میدان یک دقیقه به احترام رقبای فقیدشان سکوت کردند.
یک هفته بعد، خبرگزاریManchester Evening Chronicle در گزارشی اعلام کرد که یک کلیه مصنوعی برای دانکن ادواردز تدارک دیده شده و عده ای قصد دارند آن را در کمتر از 6 ساعت به مونیخ برسانند. ( نگاه داشتن یک کلیه یدکی به این خاطر بود که در صورت حضور یک بیمار نیازمند دیگر ، مشکلی به وجود نیاید. )
در روز 15 فوریه ، دکترها وضعیت دانکن را وخیم تر اعلام کردند. او در آن شب دچار خونریزش شدیدی شده بود، با این حال هنوز هم در هوشیاری کامل به سر می برد. همه در بیمارستان از طاقت بالا و نیروی فراوان او صحبت می کردند. دانکن هم چنان در حال مبارزه با مرگ بود.
--------------------
در حالی که دانکن در مونیخ با مرگ دست و پنجه نرم می کرد، در اولدترافورد زندگی ادامه داشت. در روز 19 فوریه ، تیم جدید منچستریونایتد برای بازی در مقابل شفیلد ونزدی برگزار قدم بر چمن های اولدترافورد گذاشت. 59848 نفر در ورزشگاه جمع شده و به احترام بازیکنان فقیدشان سرپا ایستاده و یک دقیقه سکوت کردند.
ترکیب جدید یونایتد از دو بازیکن نجات یافته از حادثه، دو بازیکن که به صورت اضطراری خریداری شده بودند، چهار بازیکن تیم رزروها و سه بازیکن نوجوان تشکیل شده بود.
در دقیقه 28 بازی یک کرنر به سود یونایتد اعلام شد و سیموس برنان ، جوان 19 ساله ای که قبل از حادثه در تیم سوم یونایتد بود، آن را به سمت دروازه فرستاد. توپ به شکل حیرت انگیزی نوسان پیدا کرده و درون دروازه قرار گرفت. به طوری که یکی از هوادارانی که پشت دروازه نشسته بود فریاد زد: " فکر کنم یک نفر توپ را لمس کرد." یونایتد آن بازی را با دو گل اختلاف به سود خود به پایان برد و هواداران آنها با شادی وصف ناپذیری ، اولین پیروزی تیم جدید خود را جشن گرفتند.
دوره جدیدی برای یونایتد آغاز شده بود. آنان همه چیز را از نو شروع کردند.
--------------------
در حالی که یونایتدی ها داشتند خود را به شرایط جدید عادت می دادند، اتفاق ناگوار دیگری روی داد. در روز 21 فوریه ، قلب دانکن ادواردز پس از یک نبرد سنگین با مرگ سرانجام از طپش بازایستاد تا او هم به جمع" Busby Babes " بپیوندد.

"Manchester Evening News " و"" Manchester Evening Chronicle این جریان را به طور کامل شرح دادند:

Manchester Evening Chronicle:
" پسر اعجاب انگیز یونایتد قدرتمندانه با مرگ جنگید، به طوری که تمام دکترها در بحت و حیرت فرو رفته بودند. "

Manchester Evening News:
" به گزارش داگلاس اسلایت ، خبرنگار ما در مونیخ، هم تیمی های دانکن ادواردز، بازیکن جوان منچستریونایتد ، امروز در بیمارستانDer Isal شهر مونیخ متوجه شدند که این فوتبالیست حیرت انگیز پس از 15 روز نبرد با مرگ سرانجام جان خود را از دست داده است.. دانکن شجاع دل بدون هیچ گونه درد و ناراحتی در ساعت 2:15 بامداد امروز فوت کرد و آخرین تلاش ها برای بازگرداندن او نیز به نتیجه ای نرسید. دکترها از ابتدای شب متوجه شده بودند که گردش خون بدن دانکن در حال افت است و با وجود این که از مقداری دارو نیز استفاده کردند، اما نتوانستند از تحلیل رفتن قدرت او جلوگیری کنند. پرستاران دانکن که برای زنده ماندن او تلاش فراوانی کرده بودند، پس از مرگ او نتوانستند از ریختن اشک هایشان جلوگیری کنند."
--------------------
اولین کسانی که از مرگ دانکن مطلع شدند، پدر و مادرش و مولی لیچ بودند. آنها پس از اطلاع از مرگ دانکن در بعدازظهر همان روز به همراه جیمی پین، یکی از دوستان نزدیکشان به لندن بازگشتند. یکی از دکترهای بیمارستان بعدا گفت که خویشتن داری آن ها بعد از شنیدن چنین خبر تلخی ، واقعا مثال زدنی بوده است.
پروفسور جورج مورر ، جراح بیمارستان ، این خبر را با تلخی فراوان به هم تیمی های ادواردز که توانایی کنار آمدن با قضیه را داشتند، اعلام کرد.( بازیکنانی چون ری وود، کن مورگانز، بابی چارلتون، دنیس ویولت و آلبرت اسکانلون ) جانی بری ، جکی بلنچفلاور و مت بازبی برای شنیدن این خبر هنوز آمادگی کامل را پیدا نکرده بودند. با این حال بازبی چند روز بعد جریان را فهیمد. او که مدت کمی بود که حالش بهتر شده بود، تنها می دانست که شرایط دانکن مناسب نیست. یک روز او از یک روحانی دینی که از مجروحان عیادت می کرد، پرسید: " اکنون حال دانکن ادواردز چگونه است؟ " روحانی که از حساسیت اوضاع آگاهی نداشت، پس از کمی مکث گفت" فرزند، باید حقیقت را گفت. او اکنون مرده است. "
آن روز بعد از ظهر ، هنگامی که خانم جین بازبی از همسرش دیدار کرد، مت بازبی به او گفت که می خواهد همه چیز را بداند. جین ناچار شد تا جریان را تعریف کند و سر مت نمی دانست که چگونه از ریختن اشک هایش جلوگیری کند.
--------------------
در انگلستان، همه جا صحبت از ادای احترام به کشته شدگان بود.
آلدرمن لسلی لور، شهردار منچستر:

" خبر فوت دانکن پس از آن همه امید و دعا برای سلامتیش ، واقعا ناراحت کننده بود. این یک فاجعه دردناک است. نه تنها برای یونایتد، بلکه برای فوتبال در تمامی جهان. "
روی پل، کاپیتان منچسترسیتی:

"این یک تراژدی بزرگ برای فوتبال است. دانکن بهترین بازیکنی بود که تا به حال دیده بودم. او با اینکه هنوز به دوران اوجش نرسیده بود، اما کمتر دیده می شد که بازی ضعیفی انجام دهد. فوتبال انگلستان جای خالی او را تا مدتها احساس خواهد کرد. "
والتر وینترباتم، سرمربی تیم ملی انگلستان:

" دانکن یک فوتبالیست بزرگ بود که می توانست در نسل خود بهترین باشد. روحیه و جسارت او باعث ایجاد دلگرمی در کل تیم می شد. او تاکتیک ها را به خوبی پیاده می کرد و همواه کاری را که می خواست انجام می داد. شخصیت او طوری بود که همواره باعث تقویت روحیه اطرافیانش می شد. "
آقای هاردمن، رئیس باشگاه منچستریونایتد:

" دانکن علاوه بر بهره مندی از تکنیک و مهارت فوق العاده بالا دارای یک شخصیت کامل بود، به طوری که می توانست به خوبی یک تیم را رهبری کند. فوتبال به خاطر از دست دادن کسی مثل او ناراحت خواهد بود."
آرتور والمزلی ، روزنامه نگاری که درManchester Evening Chronicle می نوشت، در مقاله خود با عنوان " دانکن ادواردز، پسر اعجاب انگیز فوتبال " غم و اندوه خود را از وقوع این حادثه ابراز داشت.
روی پسکت نیز که خبر فوت ادواردز را در دیلی میل به چاپ رسانده بود، از آن مقاله به عنوان تلخ ترین نوشته اش یاد کرد.
--------------------
خانم دورمن، صاحب خانه دانکن که از مرگ او فوق العاده ناراحت شده بود، عکس او را در خانه اش نگهداری می کرد. او همواره دانکن را مانند فرزند خود می دانست. به غیر از ادواردز که سه سال را با خانم دورمن زندگی کرده بود بازیکنانی چون کنی مورگانز، بابی چارلتون، تامی تیلر و دیوید پگ نیز سابقه حضور در آن خانه را داشتند.
خانم دورمن:

" خاطرات زیادی که دانکن برجی گذاشته فراموش نخواهد شد. او یک پسر کم حرف و مودب بود و هرگز به سفر با هواپیما علاقه ای نداشت و همواره قبل از سفرهایش مضطرب بود هنگام سوار شدن به هواپیما نیز همواره قسمت انتهایی کابین را برای نشستن انتخاب می کرد. "
--------------------
در روز شنبه 22 فوریه جسد دانکن ادواردز با یک پرواز مخصوص از مونیخ به لندن فرستاده شد. قرار بود او در دادلی، زادگاه خود دفن شود و مراسم یادبودی نیز در 26 فوریه برایش تدارک دیده شده بود.
در منچستر، یونایتد مجبور بود تا برای بازی خود مقابل ناتینگهام فارست آماده شود. در آن بازی مهمانان مختلفی حضور داشتند. از اعضای باشگاه ستاره سرخ بلگراد گرفته تا اقوام بازیکنان جان باخته. به نظر می رسید با مرگ ادواردز درددل تمام یونایتدی ها تازه شده بود.
بیش از 66124 نفر برای دیدن آن بازی به ورزشگاه آمده بودند و تعداد بسیار زیادی نیز پشت درهای بسته ماندند. با آنکه استیوارت ایملاچ در نیمه اول فارست را پیش انداخت، اما گل دقیقه 74 الکس داوسون باعث شد تا پسران جدید بازبی همچنان بدون شکست باقی بمانند.
--------------------
بالاخره روزی که هیچ کس آن را دوست نداشت، فرا رسید. چهارشنبه 26 فوریه، طبق انتظار سرد بود و زمین به وسیله برف پوشیده شده بود. آن روز دانکن آخرین سفرش را تجربه کرد. طبق انتظار مردم زیادی در مراسم تدفین او حاضر بودند به طوری که تا دو مایلی محل مورد نظر را پر کرده بودند و پلیس مجبور بود تا طرح ترافیک را اجرا کند. بسیاری از مردم برای ساعتهای متمادی در سرما ایستاده و تمام مغازه های شهر تعطیل شده بود. در کلیسای کوچک سنت فرانسیس در دادلی جای سوزن انداختن نبود. در آنجا علاوه بر بازیکنان و دیگر اعضای منچستریونایتد، نمایندگانی از اتحادیه فوتبال و دیگر باشگاه ها نیز حضور داشتند. دو نفری که تابوت را حمل می کردند، عبارت بودند از گوردون کلایتون، دوست صمیمی و همبازی دانکن در یونایتد و بابی انگلیش دیگر هم باشگاهی او. دیگر بازیکنان حاضر در مراسم عبارت بودند از: بیلی رایت ( ولوز )، رونی کلایتون ( بلکبرن )، ری بارلو و دان هو ( وست برومویچ )، پیتر مک پارلند و پت ساوارد ( استون ویلا)
علاوه بر 5000 نفری که در بیرون کلیسا ایستاده بودند، دانش آموزان مدرسه ای که دانکن در آن تحصیل کرده بود نیز در آنجا حضور داشته و تابوت از میان صفی که آنها تشکیل داده بودند عبور داده شد. هنگام به خاک سپردن دانکن، حتی رانندگان هم به احترام او از ماشین ها بیرون آمده و ایستاده بودند. در قبرستان کوئینز کراس، مردم حتی روی سنگ قبرها استاده بودند تا آخرین بار با ادواردز وداع کنند.
آرامگاه دانکن هنوز هم مورد توجه عده زیادی از مردم قرار دارد.
--------------------
مجله یونایتد ری ویو در شماره ای که در روز پنجم مارس منتشر کرد نوشت:
" تراژدی برای ما همچنان ادامه دارد و مرگ دانکن ادواردز در 21 فوریه غم مشترک همه ما را بیشتر از قبل کرد. تلاش 15 روزه دکترها و پرستارها بی نتیجه ماند تا دانکن نیز به هفت هم تیمی دیگرش بپیوندد. روش زندگی او و تلاشی که در بیمارستان برای زنده ماندن انجام داد، درس بزرگی برای همه ما بود تا هروقت که در زندگی به سختی های بزرگ برخورد کردیم، او را به یاد بیاوریم.